Ηχοταξιο live..the river

Ν. Φιλιππίδης -τζαμάρα

Μαζέψτε ΟΛΟΥΣ τους μουσικοθεραπευτές του κόσμου,όλους τους καθηγητές και φοιτητές διεθνών μουσικών σχολών και πανεπιστημίων, και βάλτε τους να ακούσουν αυτό το αγγελικό - ουράνιο παίξιμο.

Ανδρονίκη

.......

Πρότυπα

Αθεράπευτοι

Τα ΜΜΕ ενός ευτραφή κυριούλη....

Και μάλλον  κακόγουστου

 

Δεν ''κουμπώνει'' να είσαι τόσο ευτραφής απ' τη μια και καλόγουστος απ' την άλλη

Και τα'' Μέσα'' σου θα ακολουθούν και θα αντιγράφουν σαφώς τα δικά σου  πάθη

και τη δική σου ''ματιά''

Κοντολογίς, όπως φαινόμαστε στους άλλους, αυτό είμαστε

Δεν χρειάζεται φιλοσοφία

Λύσατε λοιπόν όλα σας τα προβλήματα εκεί κάτω στην τερατούπολη 

και ήρθε η ώρα να ασχοληθείτε με την Θεσσαλονίκη ;

Τα μυριάδες και ατέλειωτα προβλήματα  σας ;

Το ότι κάτι άλλο θέλετε ,κάθε φορά που αναφέρεστε στην  πόλη μας, αυτό είναι γνωστό..

Δεν τρώει πια κανένας κουτόχορτο εδώ  πάνω.

Οι εποχές της ''καπατσοσύνης'' των νοτίων πέρασαν..Οι ''κουτο-βλαχο''-πονηριές

τέλος..

Κάθε φορά λοιπόν που δημοσιεύετε κάτι για μας στα ''έγκυρα'' ΜΜΕ σας,

είμαστε υπέρ του δέοντος υποψιασμένοι

Τους δε φίλους και αυλικούς και υπαλλήλους σας στην πόλη μας, τους γνωρίζουμε

 ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ.

Την καταγωγή τους, το ποιον τους, την ποιότητά τους, τις βολτούλες και τις κινήσεις τους εν συνόλω..

Και κάποια μέρα μαγική, ''τα πάντα όλα'' θα ανέβουν στην επιφάνεια.

Τότε να δεις γλέντια.

Άντε γεια τώρα

Ο Εγκέφαλος των Μουσικών

Leave a reply Η πρώτη μου σκέψη βλέποντας το βίντεο του TEDEd ήταν…. Ουάου!!!!!!! Παρότι τα οφέλη της εκμάθησης ενός μουσικού οργάνου είναι γνωστά εδώ και μερικές δεκαετίες και πολλοί από εμάς τα λαμβάνουμε και τα απολαμβάνουμε καθημερινά, ποτέ δε φανταζόμουν ότι ακουμπώντας τα χέρια μου στα πλήκτρα του πιάνου, εγώ, τα παιδιά μου ή οι μαθητές μου, ο εγκέφαλος μας μεταμορφώνεται σε … βεγγαλικό! Εκατομμύρια μικρές εκρήξεις νοητικής ευφορίας λαμβάνουν χώρα στο εσωτερικό του κρανίου μας κάθε φορά που μελετάμε μουσική! Ο Εγκέφαλος των Μουσικών Πρόσφατες έρευνες σχετικά με τις επιδράσεις της μουσικής στον εγκέφαλο, αποκάλυψαν την καταπληκτική σχέση της με τη μνήμη. Η συστηματική εκμάθηση οποιουδήποτε μουσικού οργάνου εξασκεί τη μνήμη με τρόπο και αποτελέσματα που κανένα άλλο είδος άσκησης δεν μπορεί να την αντικαταστήσει. Οι εκπαιδευμένοι μουσικοί μπορούν να δημιουργούν, να κωδικοποιούν και να ανακτούν τη μνήμη τους πιο γρήγορα και με περισσότερη ακρίβεια από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Και η αλήθεια είναι πως δε μπορώ να θυμηθώ κάποιον μουσικό να πάσχει …. από άνοια ή Alzheimer. Παιδιά που μαθαίνουν κάποιο μουσικό όργανο για ένα με πέντε χρόνια, έχουν κατά 20% πλουσιότερο λεξιλόγιο από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας τους. Κι αυτό βέβαια είναι ιδιαίτερα συναρπαστικό, αφού η ανεπτυγμένη λεκτική μνήμη και δεξιότητες έχουν πολυάριθμες εφαρμογές στο ευρύτερο σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον. Έτσι, παιδιά που άρχισαν τη μουσική τους εκπαίδευση από την πρώιμη παιδική ηλικία, έχει αποδειχθεί ότι μαθαίνουν ξένες γλώσσες πιο γρήγορα και πιο εύκολα! Αλλά και μαθηματικά και… γεωγραφία! Επίσης, σε αντίθεση με ένα πέρασμα από το γυμναστήριο, τα ψυχικά κέρδη που αποκομίζουμε από τη μελέτη της μουσικής δεν εξαφανίζονται εύκολα. Νευροεπιστήμονες έχουν παρατηρήσει τους εγκεφάλους των μουσικών κατά την ώρα που παίζουν μουσική και έχουν δει έντονη δραστηριότητα στον οπτικό, καθώς και στον ακουστικό φλοιού του εγκεφάλου. Μια εστιασμένη θεραπευτική αγωγή μέσω μουσικών πρακτικών, προκαλεί τέτοιες αλλαγές στους εγκεφαλικούς νευρώνες, που μπορεί να μας βοηθήσουν να εκτελούμε πολλές εργασίες πιο γρήγορα και αποτελεσματικά για μια ζωή. Πως συμβαίνει αυτό; Κατά την ώρα της μουσικής δημιουργίας δεσμεύονται τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου σε μια δίκαια και ισορροπημένη συνεργασία. Διεγείροντας το αριστερό τμήμα του εγκεφάλου, (υπεύθυνο για την ορθολογιστική, μαθηματική και συντακτική σκέψη) και το δεξί ημισφαίριο (αφορά τη φαντασία, τη δημιουργικότητα και τη συναισθηματική νοημοσύνη) μια ισχυρή μεσολόβιος γέφυρα οικοδομείται μεταξύ των δύο ημισφαιρίων. Οι μουσικοί που αρχίζουν τους κατάρτιση στην ηλικία των 7 περίπου χρόνων, έχουν ένα σημαντικά μεγαλύτερο μεσολόβιο από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει ότι τα δύο ημισφαίρια ενός μουσικού εγκεφάλου μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους πιο γρήγορα κι από πολυπλοκότερες και ποικιλόμορφες διαδρομές . Αποτέλεσμα; οι μουσικοί είναι πιθανότατα εφευρετικότεροι στην επίλυση προβλημάτων. Επίσης, αποτελέσματα μελέτης σχετικά με τη σύνδεση μεταξύ μουσικής κατάρτισης και εκτελεστικών λειτουργιών, βρέθηκε αυξημένη δραστηριότητα στην συμπληρωματική κινητική περιοχή και τον προμετωπιαίο φλοιό του εγκεφάλου των μουσικών, δύο περιοχές που συνήθως είναι ανεπαρκείς σε άτομα που πάσχουν από διαταραχές των εκτελεστικών λειτουργιών, όπως ΔΕΠΥ (Σύνδρομο Ελλειματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας). Η μουσική εκπαίδευση, επομένως, μπορεί να είναι ένα επιτυχημένο θεραπευτικό εργαλείο στην παροχή βοήθειας σε παιδιά προκειμένου να καταφέρουν διαχειρίζονται και να ξεπεράσουν τις δυσκολίες τους. Αλλά και μετά την ενηλικίωση, η μελέτη της μουσικής μπορεί να κάνει θαύματα και να εξορκίσει τις επιπτώσεις του γήρατος βελτιώνοντας την ικανότητα της μνήμης, του ελέγχου του νου και μειώνοντας τον κίνδυνο άνοιας. Αξιοσημείωτα όλα τα παραπάνω, αλλά το απίστευτο είναι ότι όλα τα παραπάνω οφέλη τα αποκομίζουμε αποκλειστικά και μόνο από τη μελέτη κάποιου μουσικού οργάνου! Καμία άλλη μορφή τέχνης, χόμπι ή δραστηριότητα μπορεί να μας προσφέρει τόσο σημαντικά και μακροπρόθεσμα νευρολογικά οφέλη, όσα η μουσική. Ας τα σκεφτούμε λοιπόν όλα αυτά, την ώρα που είμαστε στον καναπέ, ας κλείσουμε το laptop ή την τηλεόραση κι ας βγάλουμε απ’ τη ντουλάπα το παλιό αρμόνιο, τη φλογέρα ή ότι άλλο ξεχασμένο μουσικό όργανο…. κι ας αρχίσουμε! Για το Ωδείο Ars Musicalis Εύρη Φιλιππίδη Πηγή: https://mic.com/articles/96150/science-shows-how-musicians-brains-are-different-from-everybody-elses#.HwRKtiqYL

ΟΤΑΝ Η ΣΚΛΑΒΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ...

Το ερώτημα πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας συνεχώς… γιατί δεν αντιδρούν οι άνθρωποι, γιατί έχουν αφεθεί έτσι απλά στο έλεος κάθε διεστραμμένου νου, που το παιχνιδάκι του είναι να ορίζει τις ζωές τους? Νομίζω πως η απάντηση είναι πολύ απλή. Έπαιξαν και παίζουν πάντα, στο πιο δυνατό χαρτί. Ο άνθρωπος είναι πλάσμα της συνήθειας. Σε τέτοιο μεγάλο βαθμό, που ελάχιστοι μπορούν να επιβιώσουν έξω από αυτήν. Από τη γέννηση μας συμμετέχουμε σε ένα απόλυτα παρανοϊκό σκηνικό, κάνουμε πράγματα που ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΠΙΛΕΞΑΜΕ, αγωνιζόμαστε να κερδίσουμε αυτά που ΜΑΣ ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΝ, υπακούμε σε κανόνες που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΡΩΤΗΘΗΚΑΜΕ, τιμωρούμαστε για ότι ΑΛΛΟΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ. Και όλο αυτό το αηδιαστικό σκηνικό το ονομάζουμε ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Είναι κανονικότητα για τον συνηθισμένο άνθρωπο το γεγονός πως θα έχει μια ζωή η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα είναι 75-80 χρόνια και τα 60 από αυτά θα ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να πηγαίνει σε ένα συγκεκριμένο σχολείο ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, στην συνέχεια μια δουλειά ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ, με συγκεκριμένο ωράριο, ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΤΕ, και θα συνηθίσει πως είναι λογικό να έχει ένα σαβατοκύριακο υποτιθέμενης ελευθερίας, που στην ουσία ποτέ δεν είναι έτσι, γιατί προσπαθεί μέσα σε 2 μέρες μόλις να στριμώξει όλα εκείνα που στερείται τις υπόλοιπες 5, για πολλούς δε η φύση της δουλειάς δεν παραχωρεί ούτε αυτό το διήμερο… Χρειάζεται να περιγράψουμε κάτι πιο τραγικό από αυτό? Πιο τραγικό από το γεγονός πως συνεχώς η μηχανή αναπαράγει ανθρώπους οι οποίοι θα θυσιάσουν τη ζωή τους χωρίς καν να αντιληφθούν πως την θυσίασαν? «ω! της αυγής κροκάτη γάζα γαρούφαλλα του δειλινού, λάμπετε-σβήνετε μακριά μας, χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας….» Μέσα σ΄αυτό το πλαίσιο, όλα μπορούν να γίνουν συνήθεια… κανονικότητα. Το πρόβλημα είναι πως μέσα σ΄αυτή την οδύνη της ύπαρξης κάποτε, η ψυχή προσπαθούσε να απελευθερωθεί, με διάφορους τρόπους. Μέσα στην σκληρή πραγματικότητα, οι άνθρωποι προσπαθούσαν να δημιουργήσουν όνειρα, να επαναστατήσουν, να ξεφύγουν, να πιστέψουν, να αρνηθούν…. Ηταν η ωραία εποχή που κάθε σπίτι είχε ένα κερί κι ένα φάντασμα… Οι άνθρωποι κοίταζαν τον ήλιο, δάκρυζαν στο πόνο, ένοιωθαν ένα δέος απέναντι στη φύση και τους θεούς, προσπαθούσαν να ανακαλύψουν την ουσία της ύπαρξης, τα μυστήρια τα κρυμμένα, έμαθαν να ερμηνεύουν τα όνειρα τους, να μιλάνε με τη θάλασσα τη γεμάτη ομορφιά και κίνδυνο, περπάταγαν με γυμνά πόδια στο χώμα, πολεμούσαν για μια ιδέα, μια πάτρίδα, ακόμα κι αν όλα ήταν στημένα και τότε από τους χειραγωγούς των ανθρώπινων κοπαδιών, υπήρχε μια διαφορά.. οι σκλάβοι ήξεραν πως είναι σκλάβοι…. Τώρα δεν νοιώθουν σκλάβοι, ο καλοταϊσμένος δυτικός πολιτισμός, όπου οι τσοπάνηδες δώσανε μπόλικο χόρτο στα κοπάδια, να αφρατέψουν, και να είναι καλά σφαχτά, οδηγείται τώρα στη τελική φάση. Η κοινωνία μια γυναίκα κακοποιημένη συνεχώς από ένα βάρβαρο σύζυγο, που συνήθισε κάθε απειλή, κάθε ξυλοδαρμό, κάθε τρομοκρατία, γιατί κάποιος της έχει εμφυσήσει βαθιά μέσα στο μυαλό πως αυτό της αναλογεί, αυτό της αξίζει… Δεν επαναστατούμε γιατί δεν έχουμε ΚΑΜΙΑ ΙΔΕΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ. Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς είναι θυσιασμένη σε μια ατελείωτη ρουτίνα που τερματίζεται με το τέλος της, και στο μεσοδιάστημα, οι χαρές, ΕΙΝΑΙ ΟΣΕΣ ΕΠΊΤΡΕΠΕΙ Ο ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ. Γεννάς ένα παιδί, και η χαρά σου είναι να το βλέπεις, το τι θα του συμβεί όμως και ποιους κανόνες πρέπει να ακολουθήσει ΔΕΝ ΤΟ ΟΡΙΖΕΙΣ εσύ, απλά το μαθαίνεις να υπακούει, και κάνεις για τη ζωή του ότι σου πουν. Ναι, δεν το μεγαλώνεις εσύ, το σύστημα το μεγαλώνει, η μόνη ελευθερία που έχεις απέναντι του είναι να το βλέπεις να ζει… Το ίδιο κι όταν πας σχολείο, όταν σπουδάζεις, όταν παντρεύεσαι, όταν δουλεύεις, όταν αρρωσταίνεις, όταν αγοράζεις ή πουλάς, όταν διασκεδάζεις και όλα αυτά τα αποκαλείς φυσιολογική ζωή, χαρές, δημιουργικότητα, ή πραγματοποίηση των ονείρων ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ. Θεωρείς πως είναι φυσιολογικό να υποστείς μεγάλες στερήσεις να αποκτήσεις ένα κομματάκι γη, να φτύσεις αίμα με τη δουλειά σου για να έχεις «μια στέγη», την ίδια στιγμή που βλέπεις γύρω σου ελάχιστους να κατέχουν αμύθητες εκτάσεις, και άλλες απέραντες εκτάσεις να είναι εντελώς ακατοίκητες χωρίς να ξέρεις κανείς σε ποιον ανήκουν…. Κάποιος φίλος, υπολόγισε πως σε μια χώρα σαν τη δική μας, με τον πληθυσμό μας αν μοιράζαμε τη γη σε όλους, αναλογούσαν 4 στρέμματα σε κάθε άτομο… Κι εσύ θα φας τη ζωή σου να αποκτήσεις έστω κι ένα κομματάκι, αν δεν ήσουν από τους τυχερούς που οι γονείς σου έδωσαν κάτι, για το οποίο εκείνοι έφτυσαν αίμα… Η ανάπτυξη της βιομηχανίας, της τεχνολογίας, της επιστήμης, οδήγησε τον άνθρωπο να ονειρεύεται πως θα κατακτήσει το σύμπαν, θα γιατρέψει όλες τις αρρώστιες ή θα βιώνει την καθημερινότητα με μεγάλη άνεση. Εγκατέλειψαν τη γη και στριμώχτηκαν στις τσιμεντένιες πολιτείες. Αφήσαν τα επαγγέλματα που θέλαν τέχνη, δεξιότητες, ικανότητες ξεχωριστές για το κάθε ένα… για να γίνουν καρπαζοεισπράκτορες υπάλληλοι στην υπηρεσία των αφεντικών, που έντεχνα με κάθε μέσο τους οδήγησαν σε αυτή την επιλογή, για να τους αφαιρέσουν ΚΑΘΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ. Γιατί δεν επαναστατούμε? Γιατί έξω από το σύστημα ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΟΥΜΕ. Αυτό μας έχουν φυτέψει στο μυαλό, ένα μυαλό που μας το έχουν πολτοποιήσει με κάθε τρόπο. Σε τέτοιο βαθμό που πράξη επαναστατική θα ήταν για κάποιον σήμερα, όταν πηγαίνει με τον ηλεκτρικό στη δουλειά του ΝΑ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙ, να δει έξω από το παράθυρο τι υπάρχει, κλείνοντας την οθόνη του κινητού του… Σκεφθείτε πόσοι από όσους ξυπνάνε το πρωί, και κοιτάνε το ρολόι, ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ, να πουν, δεν πάω στη δουλειά, αρνούμαι, τέλος, θέλω να κάνω την ημέρα μου ότι γουστάρω… Μοιάζει αστείο και να το λέω έτσι? Οι μόνοι που έχουν δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο είναι … οι συνταξιούχοι αν ζήσουν μέχρι να πάρουν τη σύνταξη. Ναι τελικά γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε με την ιδέα πως όταν πάρουμε τη σύνταξη, θα κάνουμε και μερικά πράγματα «δικά μας». Είναι εκείνες οι χαριτωμένες ειδήσεις, κοίτα αυτός ο παππούς ξεκίνησε γυμναστήριο τα 70 ή εκείνη η γιαγιά αποφάσισε να μάθει χορό στα 80, ή εκείνη η παρέα από γεροντάκια αποφάσισαν να κάνουν ορειβασία…. Και το νήμα συνεχίζει να ξετυλίγεται στον ίδιο σκοπό, κοιτάνε το εγγόνι, του χαμογελούν και το ρωτάνε, εσύ? Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις? Αποσιωπώντας το γεγονός πως θα γίνει αυτό που είμαστε όλοι. ΣΚΛΑΒΟΙ. Μας ετοιμάζουν πολλές δοκιμασίες ακόμα. Παίζουν μαζί μας. Είναι ικανοί να διαπράξουν οποιοδήποτε έγκλημα, φρικαλεότητα, διαστροφή πάνω στις ζωές των ανθρώπων. Η ελευθερία μας είναι κάτι που μπορούμε να κερδίσουμε μόνο αν είμαστε αποφασισμένοι να θυσιάσουμε οτιδήποτε προς χάρη της. Συνήθειες, ανθρώπους, πράγματα που είναι αγαπημένα μας. Πρέπει να ζήσουμε σαν να μαθαίνουμε από την αρχή τους κανόνες της ζωής. Μπορείς να εγκαταλείψεις τα πάντα και να βρεις το τρόπο να ζήσεις έξω από το σύστημα? Πόσοι από εμάς μπορούμε να απαντήσουμε ναι, και να το εννοούμε. Οσοι το εννοούν, αυτοί θα είναι οι άνθρωποι που θα σπάσουν τις αλυσίδες, γιατί θα κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν με κάθε κόστος. Οι υπόλοιποι, τα κεφάλια μέσα.. .vasiliskos blog ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ