Η άλλη όψη του Τίποτα




Τα  τηλέ-είδωλα του λαού- τα λαμπερά Τίποτα















Μια φυσαρμόνικα που κλαίει
σπάζουν τ'αγάλματα κομμάτια
βοήθεια κράζουνε, βοήθεια
κι έχουν ορθάνοιχτα τα μάτια

Κι ο ουρανός που μας σκεπάζει
μια φυσαρμόνικα που κλαίει
και 'μείς ανυποψίαστοι κι ωραίοι
μέσα στο θαύμα που βουλιάζει

Λίγοι καλοί κι αυτοί μοιραίοι
παραιτημένοι κατά βάθος
Ω, με πόση ένταση και πάθος
γίνονται πρώτοι οι τελευταίοι

Δ. Μούτσης