Ερώτηση:
Αν οι ισχυροί είναι τόσο ισχυροί, όπως τους νομίζουμε, ποιες είναι οι δυνατότητες των –από υλικής και οικονομικής απόψεως– ανήμπορων να αντιδράσουν ανθρώπων της καθημερινότητας;
Νομίζω ήταν ο Roger Bacon (1219-1292) που το είπε: «Η εξουσία δεν
έχει καμία δύναμη επάνω μας, αν δεν την υπολογίζουμε…» Αυτό είναι κάτι
που εγώ θα το ονόμαζα: Πνευματική Αντίσταση.
Αυτήν οφείλουμε να έχουμε, και την ακεραιότητα μας, την ακεραιότητα της
προσωπικότητάς μας, των προσωπικών αξιών μας, και των αξιών των πατέρων
μας, και την ηθική αξιοπρέπειά μας, έτσι ώστε να μην μπορούν να μας
βλάψουν οι «ισχυροί από υλικής και οικονομικής απόψεως». Ή, τέλος
πάντων, να μπορούμε έτσι να αντισταθούμε σε αυτούς. Προσωπικά.
Οι κάθε είδους ισχυροί, κυρίως αυτοί της Σκοτεινής Αρνητικής Παράταξης στον Μυστικό Πόλεμο, το πρώτο τους μέλημα είναι να μας εντάξουν μέσα σε συλλογικότητες, ή το λιγότερο μέσα σε «κοινωνικές ομάδες», κι έτσι, ελέγχοντας αυτές τις συλλογικότητες να ελέγχουν και τον καθένα μας προσωπικά, κατά συσχετιστική αναλογία. Εμείς, δηλαδή, πρέπει να αποφύγουμε αυτές τις συλλογικότητες, και τις πάσης φύσεως εκβιαστικές ή άλλες κατατάξεις, (ακόμη και αντιληπτικά), και να εστιαστούμε στην Ατομικότητά μας (Individualism), να είμαστε Πρόσωπα, Άτομα (Individuals), και όχι υπομονάδες σε τεχνητά υποσύνολα συνόλων. Πρέπει να αντισταθούμε απέναντι στην στατιστική Μπαμπούσκα (θυμίζω τις Ρωσικές κούκλες που είναι η μία μέσα στην άλλη μέσα στην άλλη, κ.ο.κ.), που μάς τοποθετεί ερμηνευτικά χωρίς την έγκρισή μας μέσα στα Φρακταλικά αναλυτικά ποσοστά της.
Δεν υπάρχει «Κοινή Γνώμη», πρόκειται για την γνώμη τους! Που μάς την επιβάλλουν. Θα πρέπει να εξαιρεθούμε από αυτήν, και να αποκτήσουμε προσωπική γνώμη για όλα τα πράγματα.
Υπάρχει και το εξής μεγάλο μυστικό ζήτημα : Ξέρεις αυτά που σου λένε.
Αυτά που ξέρεις, αυτά που μαθαίνεις, οι πληροφορίες με τις οποίες
ενημερώνεσαι, είναι αυτά που σου λένε. Ακόμη κι αν εσύ διαφωνείς και θα
αντιδράσεις σε αυτά, διαφωνείς και θα αντιδράσεις σε αυτά που σου λένε,
όχι σε αυτά που δεν σου λένε! Με αυτόν τον τρόπο, καθορίζουν ακόμη και
τις αντιδράσεις σου…
Αν θέλεις αληθινά να αντιδράσεις σε αυτό που συμβαίνει, θα πρέπει με
κάποιον τρόπο (με όλους τους τρόπους!) να μάθεις όσο περισσότερα γίνεται
από αυτά που δεν σου λένε, που βρίσκονται πίσω από αυτά που σου λένε,
για να αποκτήσει ισχύ και νόημα η προσωπική αντίδρασή σου…
Ένα άλλο σχετικό μεγάλο ζήτημα είναι το εξής : οι ισχυροί για τους
οποίους μιλάτε, δημοφιλώς, βρίσκονται πίσω από το «Σύστημα», όσο σε
αφορά. Για να αντιδράσεις σε αυτούς, πρέπει να αντιδράσεις στο Σύστημα.
Όμως, για προσέξτε αυτό: οι περισσότεροι άνθρωποι (μέσα στις
συλλογικότητες τους πάσης φύσεως), που φέρονται ότι αντιδρούν στο
Σύστημα: δεν είναι στ’ αλήθεια εναντίον του Συστήματος. Αντιδρούν και
διαμαρτύρονται ότι το Σύστημα δεν λειτουργεί καλά! Δεν αντιδρούν και
διαμαρτύρονται εναντίον του Συστήματος!…
Προσέξτε και αυτό: Αν γίνει ποτέ π.χ. μία πολυαναμενόμενη εξωγενής
παρέμβαση εναντίον του κολασμένου Συστήματος μέσα εδώ στο οποίο είμαστε
αιχμάλωτοι (χμ, είμαστε απλά αιχμάλωτοι, ή είμαστε υπηρέτες του;),
αναπόφευκτα θα είμαστε και εμείς στόχος αυτής της επιθετικής παρέμβασης.
Θα γίνει εναντίον των δυναστών μας, αλλά εμείς είμαστε τα…τσιράκια
τους. Ένα παράδειγμα: Κατά την Γερμανική Κατοχή, και πριν από αυτήν, οι
Γερμανοί δεν βομβάρδισαν την Θεσσαλονίκη ή π.χ. τον Πειραιά. Όμως,
βομβάρδισαν την Θεσσαλονίκη και τον Πειραιά οι Σύμμαχοι. Θέλοντας να
βομβαρδίσουν τους Γερμανούς, βομβάρδισαν και εμάς, αναπόφευκτα.
Πηγαίναμε πακέτο μαζί τους…
Πάρτε το έστω αλληγορικά αυτό που σας λέω. Γι’ αυτό, δεν φτάνει απλώς να
το σκεφτόμαστε, αλλά πρέπει να διαχωρίσουμε την θέση μας, σε όλους τους
τομείς της ζωής μας όπου μπορούμε να το κάνουμε αυτό. Προσωπικά. Με
σοβαρότητα.
Η συμβουλή μου είναι ότι θα πρέπει να αφήσουμε την βολική
«μεγαλομανία» ότι ο κόσμος έχει πρόβλημα και ότι πρέπει να αλλάξει ο
κόσμος, να αλλάξουμε τον κόσμο. Αυτό είναι μεγαλομανής θέση της
Σκοτεινής Αρνητικής Παράταξης που μάς έχει παρασύρει. Με αυτό το
σκεπτικό, λοιπόν, επειδή δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε τον
κόσμο (αλλά μπορούμε να το λέμε από ‘δω κι από ‘κεί για να
εκτονωνόμαστε, ή να το φωνάζουμε στην πλατεία), λέμε δεν μπορούμε να
κάνουμε τίποτε, είμαστε ανίσχυροι. Είναι σαν να λέμε (αυτό μας
παρασύρουν να λέμε), ότι είμαστε π.χ. ανίσχυροι να μετακινήσουμε αλλού
την Σελήνη. Δεν μπαίνει θέμα αν είμαστε ανίσχυροι να μετακινήσουμε την
Σελήνη που δεν μετακινείται! Από αυτό, δηλαδή, βγάζουμε το συμπέρασμα
ότι είμαστε ανίσχυροι και ανήμποροι; Από το ότι δεν μπορούμε π.χ. να
σώσουμε εμείς οι ίδιοι τους ωκεανούς του πλανήτη, επειδή το θέλουμε; Και
ποιος σού είπε ότι μπορείς όντως να κάνεις κάτι τέτοιο; :τους Ωκεανούς!
Το ότι εσύ προσωπικά δεν είσαι …παντοδύναμος, δεν σημαίνει ότι είσαι ανίσχυρος!
Μάς παίζουν όλους σαν μικρά παιδάκια, και κανείς δεν το αντιλαμβάνεται!
Λοιπόν, εσύ ο ίδιος, εκεί που βρίσκεσαι, τί μπορείς να κάνεις; Όχι σε πράγματα που δεν φτάνουν τα χέρια σου, στον κόσμο, αλλά σε πράγματα που φτάνουν τα χέρια σου. Και που σε αφορούν προσωπικά, και που θα μετρήσουν στους άλλους προσωπικά! Στον εαυτό σου, στο σπίτι σου, στους δικούς σου ανθρώπους, στους γείτονές σου, στις υποθέσεις σου, στην εργασία σου, στις προσωπικές στάσεις σου και αντιστάσεις σου. Εσύ ο ίδιος. Προσωπικά. Αυτό σού αναλογεί. Κάνε το! Δεν είσαι η Κοινωνία! Είσαι εσύ ο ίδιος. Δεν έχεις τον «κοινό νού» (κοινωνία), έχεις τον δικό σου νού! Τον έχεις; Εδώ σε θέλω…
Επίσης: όταν λέμε ότι «βρισκόμαστε σε κρίση», ή ότι «περνάμε μία
περίοδο κρίσης», τί εννοούμε στ’ αλήθεια με αυτό; Ποια είναι το νόημα
αυτής της έκφρασης; Λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι κρινόμαστε. Βρίσκομαι σε
κρίση, σημαίνει ότι κρίνομαι. Ότι τώρα θα κριθεί ποιος είμαι στ’
αλήθεια. Είμαι αυτός που λέω στους άλλους ότι είμαι; Είμαι αυτός που
νομίζω ότι είμαι; Τώρα θα φανεί αυτό, στην κρίση, και θα κριθεί ποια
είναι η αλήθεια. Όλα θα φανερωθούν! Στην κρίσιμη κατάσταση.
Όπως και όλοι εσείς, φαντάζομαι, έτσι κι εγώ, έχουμε δει πολλές φορές
την τελείως επαίσχυντη στάση πολλών ανθρώπων απέναντι στις δυσκολίες που
αντιμετωπίσαμε μαζί τους. Να την θυμάστε, να μην την ξεχνάτε, και να
αποδεικνύετε στον εαυτό σας και στους δικούς σας, ότι εσείς δεν είσαστε
σαν κι αυτούς!
Ας έρθουν όλες οι δυσκολίες και όλοι οι κίνδυνοι, όλες οι κρίσεις και
όλες οι μάχες. Θα έρθουν! Ας έρθουν! Να μπορείτε να πείτε : «Ήμουν κι
εγώ εκεί. Ήταν μια αξιομνημόνευτη περίσταση. Και απέδειξα στον εαυτό μου
και σε όποιον με παρατηρούσε, ότι είμαι στ’ αλήθεια εγώ. Το απέδειξα με
τη στάση μου. Και πλέον γνωρίζω ποιος είμαι…»
Και, ακόμη και αν δεν σταθείτε στο ύψος των περιστάσεων, να πείτε το
ίδιο. Να πείτε : «Τώρα ξέρω ποιος θα έπρεπε να είμαι, αλλά δεν είμαι. Κι
ευτυχώς έχω κάποιον χρόνο που μου απομένει, για να μπορέσω να
επανορθώσω, να μπορέσω να είμαι….»
Ζούσαμε, ζούμε, και θα ζούμε, σε δύσκολους καιρούς για το αληθινό
ανθρώπινο φωτεινό πνεύμα. (Η Ιστορία μας το έχει διδάξει αυτό). Αυτό το
Πνεύμα μας προέρχεται από τον Δημιουργό μας (που μάς κρίνει για το τι
κάνουμε με αυτό). Κοιτάξτε γύρω σας. Δοκιμάζεται καθημερινά.
Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, κάθε μέρα είναι η Ημέρα της Κρίσεως. Η
ημέρα στην οποία θα κριθείς, εσύ, προσωπικά, για αυτό που στ’ αλήθεια
είσαι.
Μην κάθεσαι και αγναντεύεις το σκοτάδι, λέγοντας ότι τα κυρίευσε όλα, κι
ότι απλά νυχτώνει… Και ότι δεν μπορείς εσύ να το αλλάξεις αυτό, είναι η
νύχτα του κόσμου! Ποια είναι η δική σου στάση;; Άναψε εσύ ο ίδιος ένα
φως. Εκεί που είσαι! Έχεις φως;; Είσαι με την πλευρά του Φωτός;; Τώρα
είναι που πρέπει να το δείξεις. Άλλη σημασία το Φως δεν έχει, αυτή
είναι.
Αν ανοίξεις τον διακόπτη σου και ανάψει Φως, τότε θα καταλάβεις αν έχεις
ή όχι. Στο Σκότος. Αν το είχες ποτέ ή όχι. Και τότε θα έχει αληθινή
σημασία για σένα και για τους γύρω σου. Μπορεί να νιώσεις, πριν το
κάνεις, ότι ακόμη κι έτσι θα είναι ένα μικρό φως, αδύναμο, ανίσχυρο, ή
ασήμαντο. Αλλά, αν το κάνεις, σύντομα θα διαπιστώσεις ότι μπορεί να
φαινόταν ασήμαντο σε εσένα, αλλά δεν είναι ασήμαντο ούτε για το Σκοτάδι,
ούτε για το Φως. Ούτε και για τους γύρω σου. (Θυμήσου ότι ακόμη και το
πιο βαθύ και πυκνό και απέραντο σκοτάδι, φωτίζεται από ένα μικρό κεράκι ή
από ένα σπίρτο!)
Και, όταν όλα γύρω σου ήταν στο Σκοτάδι, ΕΣΥ, ήσουν το Φως.''
Μέρος της συνέντευξης του Π. Β. Γιαννουλάκη για το νέο του βιβλίο ''Ο Μυστικός Πόλεμος''.Ολόκληρη την συνέντευξη μπορείτε να διαβάσετε εδώ :
